| Berettet af 'Ali: Allahs sendebud sendte mig, Abu Marthad og Az-Zubair, og vi red alle på heste og sagde: 'Gå indtil du når Raudat-Khakh, hvor der er en hedensk kvinde, der bærer et brev fra Hatib bin Abi Balta' a til Mekkas hedninger.' Så vi fandt hende ridende på sin kamel på det sted, som Allahs sendebud havde nævnt. Vi sagde (til hende): '(Giv os) brevet.' Hun sagde: 'Jeg har ikke noget brev.' Så fik vi hendes kamel til at knæle ned, og vi gennemsøgte hende, men vi fandt intet brev. Så sagde vi, 'Allahs sendebud har bestemt ikke fortalt os en løgn. Tag brevet frem, ellers klæder vi dig af.' Da hun så, at vi var fast besluttede, lagde hun sin hånd under bæltet om livet, for hun havde bundet sin kappe om livet, og hun tog brevet frem, og vi bragte hende til Allahs sendebud. Så sagde Umar: O Allahs apostel! (Denne Hatib) har forrådt Allah, Hans Apostel og de troende! Lad mig skære hans hals over!' Profeten spurgte Hatib: 'Hvad fik dig til at gøre dette?' Hatib sagde, 'Ved Allah, jeg havde ikke til hensigt at opgive min tro på Allah og hans apostel, men jeg ønskede at have en vis indflydelse blandt (Mekka) folket, så Allah gennem det kunne beskytte min familie og ejendom. Der er ingen af ​​dine ledsagere, der ikke har nogle af sine slægtninge der, gennem hvem Allah beskytter sin familie og ejendom.' Profeten sagde: 'Han har talt sandheden; sig ikke andet end godt til ham.' 'Umar sagde: 'Han forrådte Allah, hans apostel og de trofaste troende. Lad mig skære hans hals over!' Profeten sagde: 'Er han ikke en af ​​Badr-krigerne? Måske så Allah på Badr-krigerne og sagde: 'Gør hvad du vil, da jeg har givet dig paradis, eller sagde: 'Jeg har tilgivet dig''. På dette kom tårerne ud af 'Umars øjne, og han sagde , 'Allah og hans apostel ved bedre.' |
حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، قَالَ سَمِعْتُ حُصَيْنَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبَا مَرْثَدٍ وَالزُّبَيْرَ وَكُلُّنَا فَارِسٌ قَالَ " انْطَلِقُوا حَتَّى تَأْتُوا رَوْضَةَ خَاخٍ، فَإِنَّ بِهَا امْرَأَةً مِنَ الْمُشْرِكِينَ، مَعَهَا كِتَابٌ مِنْ حَاطِبِ بْنِ أَبِي بَلْتَعَةَ إِلَى الْمُشْرِكِينَ ". فَأَدْرَكْنَاهَا تَسِيرُ عَلَى بَعِيرٍ لَهَا حَيْثُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْنَا الْكِتَابُ. فَقَالَتْ مَا مَعَنَا كِتَابٌ. فَأَنَخْنَاهَا فَالْتَمَسْنَا فَلَمْ نَرَ كِتَابًا، فَقُلْنَا مَا كَذَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، لَتُخْرِجِنَّ الْكِتَابَ أَوْ لَنُجَرِّدَنَّكِ. فَلَمَّا رَأَتِ الْجِدَّ أَهْوَتْ إِلَى حُجْزَتِهَا وَهْىَ مُحْتَجِزَةٌ بِكِسَاءٍ فَأَخْرَجَتْهُ، فَانْطَلَقْنَا بِهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالْمُؤْمِنِينَ، فَدَعْنِي فَلأَضْرِبْ عُنُقَهُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ ". قَالَ حَاطِبٌ وَاللَّهِ مَا بِي أَنْ لاَ أَكُونَ مُؤْمِنًا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم أَرَدْتُ أَنْ يَكُونَ لِي عِنْدَ الْقَوْمِ يَدٌ يَدْفَعُ اللَّهُ بِهَا عَنْ أَهْلِي وَمَالِي، وَلَيْسَ أَحَدٌ مِنْ أَصْحَابِكَ إِلاَّ لَهُ هُنَاكَ مِنْ عَشِيرَتِهِ مَنْ يَدْفَعُ اللَّهُ بِهِ عَنْ أَهْلِهِ وَمَالِهِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " صَدَقَ، وَلاَ تَقُولُوا لَهُ إِلاَّ خَيْرًا ". فَقَالَ عُمَرُ إِنَّهُ قَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالْمُؤْمِنِينَ، فَدَعْنِي فَلأَضْرِبَ عُنُقَهُ. فَقَالَ " أَلَيْسَ مِنْ أَهْلِ بَدْرٍ ". فَقَالَ " لَعَلَّ اللَّهَ اطَّلَعَ إِلَى أَهْلِ بَدْرٍ فَقَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ فَقَدْ وَجَبَتْ لَكُمُ الْجَنَّةُ، أَوْ فَقَدْ غَفَرْتُ لَكُمْ ". فَدَمَعَتْ عَيْنَا عُمَرَ وَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ.
| Link(sunnah.com) | Jihad
|
| |
